روز قدس و من!

| شنبه چهاردهم مهر 1386 |

به بهانه روز قدس و یادی از گذشته خودم!

 شناور در مردم می شوی. نمی دانی به كدام سو می روی ولی مطمئنی كه وجود داری و همراه مردم ات هستی. مردم!

هر گاه حرف از مردم پیش می آید یاد آن پدر شهیدی می افتم كه وقتی از او پرسیدم برای چه آمدی؟؛ گفت: «باید حال این آمریكایی ها و اسراییلی ها رو گرفت!».

خدا را شكر هنوز یادم نرفته است ...

... آن دختركی كه روی شانه های پدرش نشسته بود و با صدای كودكانه و شیرین اش فریاد می زد: «مرگ بر آمریكا! مرگ بر اسراییل!».

هنوز یادم نرفته است ...

... پدر و مادری كه دست شان در دست های پسر نوجوان شان گره خورده بود و گام به گام هم به سمت خيل راهپیمایان می رفتند.

هنوز یادم نرفته است ...

... جوان معلولی كه موقع شعار دادن عصایش لیز خورد و زمین افتاد. و اگر همین مردم به دادش نرسیده و نجات اش نداده بودند زیر قدم های سنگین همین مردم له می شد.

هنوز یادم نرفته است ...

... گونه های سرخ پیرمردی كه از شدت سرما دندان هایش به هم ديگر می خورد ولی ذكر صلوات و الله اكبرش لحظه ای قطع نشد.

هنوز یادم نرفته است ...

... مادری كه با پنج بچه ی قد نیم قدش آمده بود ولی هر دقیقه بايد دنبال یكی شان در میان جمعیت می گشت.

هنوز یادم نرفته است ...

... فریادهای سنگین آن جوان به ظاهر یك جور دیگر! كه پشت وانت ایستاده بود و با هر شعار مشت هایش را تقدیم آسمان می كرد.

هنوز یادم نرفته است ...

... باریكه ی خونی كه بیش از نیم قرن است از كتاب تاریخ جاری است.

هنوز یادم نرفته است ...

... چیزهایی كه دیگران یادشان رفته است.

و خدا را باز شكر كه هنوز یادم نرفته است كه ...

... باید جمعه ای بیاید و در راهپیمایی روز قدس حضور داشته باشم!

جديد آمد ...

| دوشنبه چهاردهم اسفند 1385 |

حرف های نگفته زيادی درباره "جديد" داشتم و دارم كه بيش ترش را نوشته ام. از فكر و ايده اين كار تا عملياتی شدنش و چاپ و توزيع و حتی جلسات متعدد و حرف ها و سخن های دوستان و دشمنان. هنوز هيچی نشده برای خودمان دشمن تراشيديم!

اين حرف هايم را آماده كردم و اگر خدا بخواهد در موقعيت مناسبی برايتان در صفحه میگذارم. حرف هايی كه هم تلخ است هم شيرين ولی باور كنيد ملس نيست!

اما قبل از همه اين حرف ها يك چيز بگويم؛ در اين چند روز كه مشغول تبليغات اوليه برای "جديد" بوديم به نكته جالبی برخورديم. "جديد" را به عنوان تبليغ براي افراد مختلفی فرستاديم. از كسانی كه مطالبشان در مجله كار شده بود تا بزرگانی كه دانستن نظرشان برايمان بسيار مهم بود. يك تعدادی هم به دوستان و آشنايان داديم تا در دانشگاه و ... تبليغش را بكنند. در همين روزهايی كه هنوز نشريه روی دكه نرفته بازخورد های متفاوتي به دست و گوشمان رسيده و خورده.

از انتقاد به فلانی و فلانی و فلانی تا تشكر و تقدير از بابت فلان مطلب و پيشنهاد برای گذاشتن فلان صفحه و ... . اين فلان ها را اگر سردبير محترم و دوست داشتننی "محمدرضا اسدزاده" اجازه دهد خواهم نوشت. يك بزرگتری گفتند، يك كوچكتری گفتند. و يك عالم حرف ديگر كه بماند برای بعد. نمیدانم چرا اين بعدها دير به دير ميرسند!؟

***

فعلن آن هایی كه "جديد" به دستشان رسيده و آن را ديده اند حالش را ببرند، آن هايی هم كه هنوز توفيق! پيدا نكرده اند تا چند روز ديگر صبر كنند ان شاالله نشريه را از روی كيوسك خريداری ميكنند.

***

از تمامی عزيزان و دوستانی كه انتقاد كردند يا پيشنهادی داشتند، صميمانه تشكر ميكنم و دست تك تك شان را ميبوسم. البته نه از جايگاه موقت مدير داخلی بلكه از موضع يك دوست و رفیق صميمی!                       

حرفی برای امثال خودم!

| جمعه هفدهم آذر 1385 |

همانند سازی خدا در آزمایشگاه دنیا

| سه شنبه بیست و پنجم مهر 1385 |

مقدمه اول:

مدتی بود تصمیم گرفته بودم ننویسم تا بلکه آن ها که کارشان نوشتن است و از این راه نان می خورند – حلال و حرامش به من مربوط نیست! – بنویسند.

ولی دیدم در منطق رندان تک خوری جایز نیست و من هم با آن ها همراه شدم.

ولی نان خشک ما کجا و کباب سلطانی آن ها کجا؟ - دوباره تاکید می کنم حلال و حرامش به من مربوط نیست! - .

مقدمه دوم:

نوشتن این مطلبی که خواهید خواند خیلی برایم آب می خورد. دقیقا مثل مطلب قبلی که همین طور شد.

این مطلب مطمئنا مزه زیر دندان خیلی ها را تلخ می کند. باید هم تلخ بکند. پس از این همه مدت که با سکوتمان شیرین کامشان کردیم بگذارید این دفعه خودمان باشیم و نقش بازی نکنیم!

قرار است که درباره « چند خدایی » بعضی از ما ها بنویسم. بخوانید و قضاوت به عهده شما!

اصل مطلب:

کمی که فکر کنیم می بینیم که در زندگی خودمان به انواع و اقسام خدا ایمان آورده ایم الا آنی که باید. این حرفی که می زنم چیز جدیدی نیست اما آن قدر در حال گسترش است که احساس ترس می کنم. از آن روزی می ترسم که در وجود خداوند هم شک کنیم و در جواب خداوند بگوییم: اِ ... شما!؟ نمی شناسم.

***

در زندگی دنیای مدرن گرفتار چیزهایی شده ایم که به این بدبختی دامن می زند. البته این را بگویم که ترکیب دنیای مدرن با فرهنگ ایرانی – فکر کنید معنای فرهنگ عوض شده! – ملغمه ای شده است که ما را هر روز از آن چه باید به سویش برویم دور می کند.

مقتضیات دنیای امروزی بالاخص با ورود به عصر ارتباطات که حریم خصوصی افراد به منزله حریم عمومی دیگران به شمار می آید و باعث شده در انتخاب هایمان اشتباه کنیم. یکی از همین اشتباهات « چند خدایی » است. آن قدر در کار و شغل هایمان غرق می شویم که حتی حاضر نیستیم لحظاتی را به آن که صاحب وقت ماست اختصاص بدهیم.

«کار» برای ما خداست. «زن» و «زندگی» برای ما خداست.  «پول» و «شهرت» و «محبوبیت» برای ما خداست.

خلاصه باید برای خود خدایی را «انتخاب» کنیم. این که کدام خدا بهتر است به انتخاب خودتان. انتخاب سختی است. نه؟

بهترین و ساده ترین استدلال که هم به کمک بزرگان دین می آید و هم کودکان کوچه و بازار را راضی می کند٬ داستان حضرت ابراهیم (علیه السلام)  است. ابراهیم (علیه السلام) در جواب خورشید پرستان – این هم یک نوع خدا! – گفت:

«... انا لا احب الآفلین...».

من خدایی را دوست دارم که از بین نمی رود! باقی و مانا است! به قول خودمانی تر آن خدایی را می پرستم که هر وقت دلم گرفت صدایش کنم و او همراه ناله های تنهایی من بشود.

بعد التحریر:

خواستم خیلی جدی نتیجه گیری کنم و بگویم : «بلاخره این چنین است که ...» ولی دیدم این کار من نیست. این نتیجه گیری ها کار آن هایی است که با مقدمات دیگران مطلب می نویسند و بدون این که به روی مبارک بیاورند زیر مطلب دیگران را به نام خود امضا می کنند.