علی یعنی این!‏

| یکشنبه هفتم مرداد 1386 |

به‌قول استادی این‌سید [مقام‌معظم‌رهبری] حرف‌هایی می‌زند كه كس‌دیگری جرأت بیان‌كردن‌شان را ندارد و البته [به نظر من] بیشتر درك و فهم‌اش را.

« امیرالمؤمنین (علیه‏الصّلاةوالسّلام) متعلق به همه‏ى انسانیت است؛ نه فقط متعلق به شیعیان و نه حتّى متعلق به مسلمانان. همه‏ى انسانیت در برابر عظمتها و زیبائیهاى على‏بن‏ابیطالب (علیه‏السّلام) خاضع و خاشعند؛ مگر آنهائى كه نشناسند و ندیده باشند. لذا شما مى‏بینید مداحان امیرالمؤمنین فقط مسلمانها نیستند؛ مسیحى هم ستایش امیرالمؤمنین را میكند. فقط شیعیان نیستند؛ جامعه‏ى اهل‏سنت هم در همه‏ى اقطار دنیاى اسلام از امیرالمؤمنین به زبان دیگرى و با شیفتگى بیشترى نسبت به سایر بزرگان صدر اسلام یاد میكند. چرا؟ علت چیست؟ علت، عظمت این شخصیت است؛ عظمتى كه در طول عمر آن بزرگوار و تا چند قرن بعد از شهادت آن بزرگوار، كسانى سعى كرده‏اند آن را بپوشانند؛ و نشد. درخشش خورشید را نمیشود پوشاند؛ خورشید است، میتابد، گرما و نور میدهد. مگر میشود انكارش كرد؟! »

...

« همه‏ى ما نمیتوانیم درك كنیم؛ فرزانگان بزرگ و صاحبان عقل و علم ژرف هستند كه اینها را درك میكنند. ما كه نگاه میكنیم، آنچه از امیرالمؤمنین مى‏بینیم، اینهاست: شجاعت او، عبادت او، جوانمردى او، پاى‏بندى او به امر و نهى الهى، جهاد او، ایثار و از خودگذشتگى او، زمان‏شناسى او، انسان‏شناسى او، رحم و مروت و رقت قلب او نسبت به ضعفا، بى‏باكى او در مقابل گردن‏كشان و سركشان و مستبدان، اصرار و پافشارى او بر عدالت بین مردم، دشمنى او با ظلم و جور. اینها ظواهر این اقیانوس ژرف و عمیق است. حالا ببینید همین ظواهر چقدر پیچیده و شگفت‏آور و زیباست! انسان چه كسى را میتواند پیدا كند كه این همه صفات ممتاز در او جمع باشد؟! امیرالمؤمنین اینجورى است. این هم حرفى نیست كه شیعیان این را بگویند. »

...

« پیغمبر كه از دنیا رفت، امیرالمؤمنین حق خلافت را متعلق به خودش میدانست؛ براى این كار اقدام هم كرد، حرف هم زد، ابلاغ دعوت هم كرد؛ بعد كه دید نمیشود، بعد كه دید اگر او وارد میدان شود و كار دعوت به خود را ادامه دهد، اجتماع مسلمانان از هم میپاشد، كنار كشید. «فصبرت و فى العین قذى و فى الحلق شجا». بیست و پنج سال، امیرالمؤمنین به خاطر وحدت امت اسلامى و انسجام جامعه‏ى اسلامى و برقرارى حكومت اسلامى از حق خود - كه آن را براى خود مسلّم میدانست - هیچ نگفت. اینها شوخى است؟! اینها آسان است؟! اینهاست كه یك انسان را اینجور بر قله‏ى آفرینش بنى‏بشر مینشاند. اینهاست كه انسان را تبدیل میكند به یك خورشید فروزان در طول تاریخ بشرى، كه غروب ندارد. »

...

« ... رفقاى قدیمى از او بریدند؛ متوقعان بهشان برخورد؛ از او جدا شدند؛ علیه او جنگهاى براندازى راه افتاد. كسانى كه تا دیروز او را ستایش میكردند، عدالتِ او را كه دیدند، تبدیل به دشمن خونىِ او شدند؛ لكن ملامت ملامتگران - «لا تأخذهم فى اللَّه لومة لائم» - ذره‏اى در امیرالمؤمنین اثر نگذاشت؛ راه را محكم ادامه داد؛ بعد هم در همین راه به شهادت رسید؛ «قتل فى محراب عبادته لشدّة عدله». شخصیت امیرالمؤمنین و ظواهرى كه ما مى‏بینیم، اینهاست. ببینید چقدر شگفت‏آور است! چقدر این تابلو پُر از ظرافت و پُر از زیبائى و شگفتى است! »

...

« ما حالا اسممان علوى است؛ شیعیان على. صرف اینكه بگوئیم على و راه او را دنبال نكنیم، فایده‏اى ندارد. كسانى بودند در زمان خود آن بزرگوار كه اظهار ارادت به او هم میكردند، لكن از آنچه كه او میخواست، تخلف میكردند. امیرالمؤمنین با اینها بى‏رحمانه برخورد كرد. فسق و فجور كردند، حد الهى را بر اینها جارى كرد؛ كفر گفتند، اینها را از دم شمشیر گذراند. بعضیها وقتى آن عظمتها را میدیدند - ماها كوچكیم دیگر - و وقتى ما یك انسانِ با این عظمت را مى‏بینیم، مى‏گوئیم این خداست! باورمان نمى‏آید كه خداى عزیز علیم میتواند یك چنین شخصیت باعظمتى را بسازد؛ لذا اشتباه میكنیم. در زمان امیرالمؤمنین هم همین اشتباه را كسانى كردند و گفتند او خداست. امیرالمؤمنین دستور داد همه‏شان را كُشتند؛ رحمشان نكرد؛ در رودربایستى گیر نكرد كه اینها طرفدار مایند و دارند درباره‏ى ما مبالغه میكنند؛ نخیر، اینها راه توحید، راه مبارزه‏ى با شرك را رها كردند، مرتد شدند و توبه هم نكردند؛ امیرالمؤمنین هم دستور داد و همه را به حد الهى محكوم كردند و به قتل رساندند. امیرالمؤمنین اینجورى است. اگر ما خیال كنیم به صرف اینكه امیرالمؤمنین را به زبان تعریف و ستایش كنیم یا محبت او را در دل داریم، خداى متعال و خود امیرالمؤمنین از كج‏رویها، از سیاه‏كاریها و از بدیهاى ما صرف‏نظر میكنند، بدانیم كه این منطق امیرالمؤمنین نیست. منطق امیرالمؤمنین، سلوك راه خداست. شیعه یعنى كسى كه دنبال امیرالمؤمنین به راه مى‏افتد. حالا یك وقتى خطائى، اشتباهى، گناهى كسى مى‏كند، او بحث دیگرى است؛ استغفار باید بكند؛ اما دلخوش كردن به انتساب به امیرالمؤمنین و كم و كوچك شمردن تخلف از راه خدا، به‏هیچ‏وجه در منطق امیرالمؤمنین پذیرفته نیست. اهمیت كار امیرالمؤمنین این است كه از حق، از عدل، از ثبوت راه الهى، به خاطر ملاحظات صرف نظر نكرد. »

...

پی نوشت:

1-      مطلب بالا گزینش‌شده ایست از فرمایشات رهبر انقلاب در دیدار اخیرشان با آحاد مردم به مناسبت میلاد امیرمومنان‌علی (علیه السلام).

2-      امیدوارم بابت اینكه دیربه‌دیر وبلاگم را آپدیت می‌كنم مرا ببخشید. این‌مدت یك مشكل بدی برایم پیش آمده بود كه فعلن حل‌شده. دعا كنید به‌بركت این‌ماه عزیز این‌گرفتاری به طور كامل رفع بشود. مشكل بسیار سخت و آزاردهنده‌ای است. دعا كنید!

3-      در جواب دوستانی كه می‌پرسند چرا خودت نمی‌نویسی عرض‌كنم كه وقتی كسی به این‌زیبایی اصل مطلب را گفته دیگر چه نیازی است به نوشتن من و امثال من. هر وقت دیدم كسی حرفی كه من می‌خواهم بزنم را نمی‌زند آن وقت خودم دست به كار می شوم. مطمئن باشید!

4-      در این‌ماه [رجب] باران رحمت باریدن می‌گیرد. درنگی كنیم و برای لحظه‌ای هم كه شده چترمان را كنار بكشیم و بوی آب‌وخاك استنشاق كینم! حال نمی‌دهد؟