نگارش این مطلب برایم خیلی سخت بود. نه اینکه قلم حرکت نکند و لغت کم بیاورم. بلکه آیا مجازم در حال حاضر که همه برای "پیروزی" لبنان جشن و سرور گرفته اند و در جلوی دانشگاه تهران و خیلی جاهای دیگر شیرینی و شربت میدهند و یا حتی شرکت اتوبوس رانی و مترو یک روز عبور مرور را مجانی میکنند؛ حرفی بزنم که کمی مذاق ها را تلخ کند؟ و یا احیانا کسانی که قبلا با هم خیلی دوست بودیم از امروز به بعد دیگر رابطه مان قطع شود.

وقتی خواستم بنویسم به حال و روز استاد "احسان رضایی" فکر می کردم که بعد از نوشتن آن مطلب در همشهری جوان چگونه با برخورد بدی روبرو شد.

بعد از همه ی این فکرهایی که کردم تصمیم گرفتم بنویسم. حرف هایی را بنویسم که احتمالا در پشت خنده و شادی مان پنهان شده باشد و به آن فکر نکرده باشیم.

بخوانید و قضاوت هم به عهده ی خود شما.

اصل مطلب:

تقریبا یک ماه پیش بود که اسرائیل دوباره پس از چند سال که از لبنان بیرون رانده شده بود به لبنان حمله کرد. با حمله ی اسرائیل به لبنان جنگی دوباره صورت گرفت. جنگی که این بار تحلیل گران سیاسی و نظامی اروپایی و آمریکایی به پیروزی اسرائیل امید بسته بودند.

ولی حالا  جنگ با "صلح" و قبول  "آتش بس" به پایان رسیده است و رسانه های غربی و حتی داخلی پیروزی را از آن لبنان می دانند.

سوال من این است که چرا "آتش بس" را باید دلیل بر پیروزی لبنان دانست؟

یک سری جواب به این سوال در این چند روز اخیر در تلویزیون و توسط تحلیلگران داده شده است که به هیچ وجه مرا راضی نکرده است. یکی از جواب ها را با هم مرور می کنیم.

اینکه اسرائیل فکر میکرد پیروز میدان است و حالا با مقاومت مردم لبنان و بلاخص "حزب الله" نتوانسته به اهداف خود برسد خود دلیل بر پیروزی لبنان و شکست اسرائیل است.

خیلی ها این موضوع را با جنگ خودمان مقایسه می کنند و اینکه ما هم مجبور به پذیرش صلح شدیم و به قول حضرت امام - رحمة الله علیه - "جام زهر را نوشیدم!" ولی در آخر پیروز جنگ ما بودیم.

این نکته را یاد آور شوم که در زمان جنگ 8 ساله، ما حتی "یک وجب" از خاک میهنمان را که به آن تجاوز شده بود پس از 8 سال جنگ و نبرد از دست ندادیم. ولی در لبنان مناطقی که قبلا توسط اسرائیل تصرف شده بود بازپس گرفته نشد. در واقع در این یک ماه فقط اسرائیل و لبنان به مرزهای جغرافیایی هم حمله می کردند و یک سری "شهید" لبنان می داد و یک سری "به درک واصل شده" اسرائیل. بعد از یک ماه هم با نقشه های موزیانه آمریکا و اسرائیل و انگلیس قطعنامه ی "آتش بس" از طرف آمریکا و دیگر اجانب به شورای امنیت رفت و به تصویب رسید.

جالب است که دلیل آمریکا برای این قطعنامه کمک به مردم لبنان و احیانا !!! جهان اسلام نبود بلکه می خواست جلوی آبرو ریزی اسرائیل را بگیرد که با ادعای مجهز بودن به وسایل فوق پیشرفته ی نطامی نتوانسته بود به هدف خود که تصرف لبنان بود برسد.

به هر حال با نگاه منصفانه، در این جنگ لبنان از نطر مالی و اقتصادی ضربه ی بیش تری نسبت به اسرائیل خورد ولی اسرائیل هم از جهاتی ضربه دید که برای ترمیم آن باید سالیان سال تلاش کند که بسیار بعید به نطر می رسد بتواند آن ها را رفع کند.

یکی این که نظر مردم خود را نسبت به دولت و دولت مردان خود بدبینانه کرد. حتی کار به جایی رسید که در قلب خود اسرائیل دست به تظاهرات زدند و از سیاست های غلط مسئولین شکایت کردند.

بسیار از این دست مسایل هست که می توانیم به عنوان دلیل هایی برای پیروزی لبنان و شکست اسرائیل بیاوریم. ولی این جنگ در "ظاهر" پیروز داشت. ولی پیروزی واقعی مردم لبنان آن زمانی است که تمامی سرزمین خود را از زیر سلطه آمریکا بیرون بیاورند و خودشان حکومت بر آن را بر عهده بگیرند. اگر بخواهیم امیدوارانه و البته کاملا واقعگرایانه ببینیم در سال های بعد این مهم انجام می پذیرد. ولی حالا ... .

بعد التحریر:

خیلی حرف داشتم که بزنم. تحلیل جواب هایی که به آن سوال من داده شده و بسیار سطحی بودن این جواب ها. اینکه اسرائیل بلاخره چه کار خواهد کرد؟ و خیلی حرف های دیگر که می ماند برای مطلب بعدی. شاید هم اصلا سراغش نرفتم. ان شاء الله اگر – خدای نکرده؛ زبانم لال!!! – جنگی درگرفت پیروز واقعی لبنان باشد نه دوباره مثل این بار فقط جنگی شده باشد!