.: پرواز تا ناکجا آبادها :.

من 20 ساله شدم!

sadraamani — Thu, 17 Jul 2008 19:35:18 GMT

...

نمی دونم چرا این روزا به هر بهونه ای یاد بچه گی هام می‌افتم. احساس می‌كنم خیلی ازش دور شدم. یا شاید هم اون خيلی از من دور شده!

همین دیروز كه شمع كیك 20 سالگی‌ام رو فوت كردم دلم هُری ریخت. ترسیدم. مدام با خودم زمزمه می‌كردم: یعنی چی؟ یعنی به‌همین ‌سادگی 20 سال تموم شد؟ یعنی الان تو 20 سالت شده؟

مادرم گفت: نترس بابا! تازه اول جوونی ته!

ولی من باور نمی‌كنم. نمی‌تونم كه باور كنم.

به‌همین راحتی كه این 20 سال گذشت 20 سال بعدی و احیانن 20 سال بعدش و آخرش هم مرگ فرا می‌رسه. چقدر زود دیر میشه!

اين هم عكس 2سالگی من؛ يعنی درست 1۸سال پيش!

...

دور زدن هم آداب و رسوم دارد!

sadraamani — Sat, 05 Jul 2008 22:08:18 GMT

پیش از آنكه تو را به‌ خاطر عقایدت متهم كنند، اگر اصرار بر بیان آن داری، پیش تر از خودت، خودت را متهم كن. این جوری بهتر است.

آرت بوخوالد / روزنامه نگار

پی نوشت:

حال و روزم حسابی به هم ریخته است. از دست خودم كاری بر نمی آید.

شما را به خدا برای آرام شدن ام دعا كنید.

ای فزرند آدم ...

sadraamani — Mon, 16 Jun 2008 01:06:18 GMT

دفتر دوم «كتاب تنهايی» منتشر شد.

‏

«كتاب تنهايی» شامل سخنان خداوند با بنده خويش و برخی احاديث با مضامين انسان است كه به قلم «محمد‌رضا زائری» به زبانی ساده بازنويسی ‏و از سوی دفتر نشر فرهنگ اسلامی منتشر شده ‌است.

مولف در مقدمه دومين دفتر «كتاب تنهايی» با تكيه به ندای «ای فرزند آدم» می‌نويسد: «ای فرزند آدم » سرآغاز بسياری از احاديث قدسی است كه ‏لطيف‌ترين و زيباترين مضامين معنوی را خطاب به انسان بيان كرده‌اند. سخنانی كه پرودگار بزرگ با مخلوق سرگشته خويش گفته است و همه ‏كتاب‌های آسمانی از قرآن كريم تا تورات و انجيل از آنها آكنده‌اند. بجر اسفار عهد قديم (عتيق) و نيز عهد جديد حتی در كتاب‌های ساير پيامبران ‏آياتی چنين فراوان است.
در دومين دفتر از «كتاب تنهايی» نيز سعی شده است تا چون دفتر نخست مجموعه‌ای از آيات و احاديث گلچين شود و پس ‏از بازنويسی به زبان بسيار ساده و روان در اختيار مخاطب عام قرار گيرد.
در اين مجموعه ‏دو منبع مورد استفاده مستقيم قرار گرفته‌اند؛ يك: الجواهر السنيه فی‌ الاحاديث القدسيه از «شيخ حر عاملی» و دوم: اربعون سوره منتخبه من التوراه ‏المرويه عن اميرالمومنين (ع)».‏

لازم به ذكر است كه دفتر اول اين كتاب توسط انتشارات سروش منتشر شده و تا كنون به چاپ هفتم نيز رسيده است.‏

قسمتی از متن كتاب:

ای فرزند آدم ...

گمگشته ای
جز آن زمان كه من راهت بنمـايم
بيماری
جز آن هنگام كه من درمانت كنم
فقيری
جز وقتی كه من بی‌نيازت سازم
و گناهكاری
جز زمانی كه من تو را بـــاز دارم

پس به آستان من
سر تـوبه فرود آور
و دست دعا بردار
تا بر تو رحم آورم
... با من كه از رازهای تو با خبرم
چون ديگران پرده پوشی و بازيگوشی
چگونه توانی كرد؟!

مرا ديدار حاصل شد تو را چه؟!

sadraamani — Thu, 12 Jun 2008 23:14:18 GMT

مثل اینكه این بازی های ويلاگی تمامی ندارد. هیچ علاقه ای به این بازی ها نداشته و ندارم ولی این یكی چیز دیگری است. اصلن همین شكل اش آدم را به هوس! می اندازد كه یك كارهایی بكند. درباره بعضی ها حرفهایی بزند. لا به لای دیگر موضوعات فلانی و بهمانی را هم نقد كند و شاید هم جایی در این میان پیدا شود كه ارادت و عشق و علاقه اش را به دوستی نثار! كند.

خلاصه ماجرا اینكه وقتی این بازی را در وبلاگ دوست نازنین ام علیرضا بندری دیدم دلم خواست كه من هم بازی كنم. چه با رعایت قاعده این بازی چه بدون آن! مهم این است كه من هم الان مشغول بازی كردن هستم. به قول علیرضای عزیز می شود در این روزها به جای فكر كردن به برنج كیلویی خدا تومان و كم شدن كوفت و زهرمار در بازار یك كمی به چیزهای دیگر فكر كنیم. فكر كنیم یك مشت لینكی كه این كنار ریخته ایم را وقت می كنیم یك سری بهشان بزنیم یا نه؟

این هم سهم من از این بازی.

همه آن كسانی كه اسم شان یا عنوان وبلاگشان در قسمت «همه شان را دوست دارم» آمده مهره های بازی من هستند و ضمنن دعوت به بازی!

بفرمایید نوش جان!

محمود احمدی نژاد ـ نه مثل خیلی ها مخالف تیرش هستم نه مثل دیگرانی موافق تمام و كمالش! فقط از یك چیز درباره اش مطمئن هستم آن هم دست خود خداست كه تا اینجا او را آورده!

محمدرضا زائری ـ هیچ مصداقی جز او برای واژه ی «صداقت» در این روزها سراغ ندارم!

رضا امیرخانی ـ آن قدر پر انرژی است كه با یكی از دوستانم هر وقت خسته می شدیم و دلزده از همه چی، می رفتیم سراغش!

حسین دهباشی ـ كاش اینجا بود و قبول می كردیم كه حرف تلخ همان حقیقت است!

سید علی میرفتاح ـ چه روزهای شیرینی بود خواندن «مهر»ش آن وقت ها و «كافه شرق» اش این اواخر.

شهاب مرادی ـ خدا را شكر از آفت آخوند تلویزیونی! بودن در امان مانده.

یونس شكر خواه ـ آن اوایل كه با كد نوشتن آشنا نبودم، برایش ایمیل می فرستادم و راهنمایی می خواستم. بدون اینكه مرا بشناسد و بداند طرف اش چند ساله است تمام و كمال كمك ام می كرد.

محمد باقر تهرانی ـ ندیده اش هم دیدنی است.

شیخ مهدی خداجویان ـ خودش است. بی پیش و بی پس.

كوروش علیانی ـ خوب می نویسد. با «باران خلاف نیست» اش حال كردم.

محمدرضا دوست محمدی ـ برای آبرو بخشیدن به لینك باكس ام لینك اش كردم.

علیرضا بندری ـ اولین باری كه در خبرگزاری شهر دیدم اش در اتاق مهدی خداجویان بود و روز رفتن بابك بیات. بعض كرده بود. از آخرین مصاحبه ای می گفت كه با او گرفته بود و درخواست های فراوان برای خرید آن و قبول نكردن او و ... . مرد تر از آن حرف هاست كه من درباره اش نظری داشته باشم. راستی ترانه هایش هم خوب است!

حسین وحدانی ـ خیلی با آن چیزی كه تصورش را می كردم فاصله داشت.

حمید رضا داداشی ـ مردی با لبخندی ابدی!

احسان رضایی ـ رجوع به محمدرضا دوست محمدی.

مسعود ده نمكی ـ خودش جایی گفته بود: عوض شدم ولی عوضی نشدم. با اغماض می شود قبول كرد.

مسعود احمدوند ـ رییس!

محی الدین شیخ الاسلامی ـ مثل اینكه حسابی جفت اش با محمد سلوكی جور شده!

روح الله رجایی ـ دیدنی است.

كامران نجف زاده ـ كم كم دارم به این اصل ـ شاید نیم اصل ـ می رسم كه در جوانی نباید مشهور شد.

سید مرتضی توكلی ـ حرف هایم درباره اش خیلی گفتنی! نیست.

شاهرخ ناظمی ـ هم اسم پسرش هستم.

رضا ظریفی ـ فهیم تر از آنی است كه نشان می دهد!

سید محمد فخار ـ از آن آدم هایی است كه نمونه شان نادر! است حالا در چه زمینه ای بماند.

سید وحید موسوی ـ دریایی است مواج پشت چشمان بی احساس!

محمد جماعت ـ چه دورانی بود جواب كامنت دادن های من و او به هم!

محمد اشعری ـ یاد نیم رخ می افتم.

رضا صیادی ـ راه و رسم روزنامه نگار بودن و البته ماندن! را بلد شده.

مهدی ملك پور ـ اوایل از دیدن من تعجب كرده بود. باورش نمی شد این همان مدل زنده وبلاگ اش است. ولی او همان بود كه فكر می كردم با اندك تفاوت.

وحید ظریفی ـ اختلاف مان جدا؛ رفاقتمان جدا!

حسام الدین مقدس زاده ـ باید جای حسام اسم اش را می گذاشتند هادی!

سید كمیل باقرزاده ـ چندین قدم جلوتر از هم قطارانش!

شمرشناسی ـ بوی لبنان می دهد.

سحرآویختگان ـ این چند ساله هر وقت از كنار غرفه شان ـ نیستان ـ رد می شدم چه حالی می كردم كه من دیده امش و می شناسمس ولی او نه! چه قدر من این بشر را زیر نظر كه نگرفتم!

ملاقات های شبانه ـ این یعنی می شود شب ها هم همدیگر را ملاقات كرد!

پراكنده گویی های یك مجاهد ـ دلنشین و اهل حال به همراه یك مقدار شیشه خرده!

جایی برای نوشتن ـ لینك كردند بنده را، من هم ایشان را لینك كردم. اتفاق دیگری نیفتاد!

اینجا جمكران ـ جمكرانی كه دل مان صیقل پیدا می كرد با خواندنش ولی حیف كه فعلن تعطیل است!

پت و مت بندری ـ به پدرشان كه شباهتی ندارند! حالا پیدا كنید پرتفال فروش را!

چهارستاره مادر بزرگ ـ مادر بزرگ من هستند. بیست و چند ساله! طبیعتن من هم نوه شان هستم! بیست ساله!

سقاخانه دل ـ خیلی وقت ها شمع های نذری ایشان گره از زندگی ما هم باز می كرد.

دو كلمه حرف حساب ـ باید دید پشت این حرف های حساب چه موجودی مخفی شده.

دل نوشته های یك 83 ای ـ آمار ما را دارد دقیق ولی ما نه! هر حرفی بزنم احتمالن علیه ام استفاده می شود.

نشانه ـ رفیق جدید این روزهایم.

وقت اضافی:

1- از تمام دوستانی كه از توصیفات من ناراحت و احتمالن آزرده خاطر شده اند معذرت می خواهم. بازی است دیگر!

2- از علیرضا بندری هم به خاطر حس ظن!اش نسبت به من تشكر می كنم. ضمنن من هیچ علاقه ای به رییس جمهور شدن ندارم! در واقع كارهای مهم تری از آن هم دارم!

3- نكته دیگر اینكه حرف هایی كه در این بازی درباره افراد زدم همه ی حرف ها نیست. چه مثبت چه منفی. اینها خلاصه ای است و مدل زرد اش می شود همین كه شما وقتی اسم فلانی را می شنوی چه حسی داری؟!

4- خیلی از دوستان و آشنایان و اتفاقا خیلی از ناآشنایان پیغام و پسغام و كامنت و غیره فرستاده اند كه جدید را پیدا نكرده اند و از هر دكه داری می پرسند طرف می گوید: همه جدید است و غیره. من از طرف جدیدیان از همه این عزیزان عذرخواهی می كنم و به عنوان دردی بزرگ باید فریاد بكشم كه این وضع توزیع مطبوعات درست شدنی نیست! ضایع ترین نشریات را می توانی در هر دكه ای پیدا كنی ولی نشریات خوب و درست و درمان را نه!

5- التماس دعا!

جدید از خوان پنجم هم عبور كرد!‏

sadraamani — Sun, 25 May 2008 20:04:18 GMT

در اين شماره ...

داستان زندگی زین الدین زیدان ـ قسمت آخر،

Mekong ـ قسمت آخر،

ضحاك ـ قسمت اول،

زندگی احمد شاه مسعود ـ قسمت دوم،

ارباب حلقه ها Hobbit ـ قسمت پنچم،

و داستان Asterix

را می‌خوانيد.

پی‌نوشت:

این قدر خوشحالم كه نمی‌توانم چیزی بنویسم. ...آن موقعی كه پیش شماره جدید را منتشر می‌كرديم اصلا و ابدا باورمان نمی‌شد جدید بتواند خودش را تا اینجا برساند. البته الان دیگر تنها باید کناری بایستیم و بزرگ شدن اش را نگاه کنیم!

من كه از الان منتظر صدمین شماره می‌مانم.

«جدید»ی ها خسته نباشید! دست مریزاد!

همین كه این پایین می‌خوانید بهترین تیتر است!

sadraamani — Sun, 18 May 2008 21:28:18 GMT

...

این همه پریشانی

این همه اضطراب و نگرانی

آخر برای چه؟!

رها كنیم

تن را در دریای مهربانی

كه درستش همین است.

پس و پی و ... نوشت:

الان داشتم آلبوم «بابایی» بیژن ‌مفید را با صدای پرویز پرستویی گوش‌می‌كردم. اینها را هم از پشت‌جلد آن برداشتم. به دلم نشست و به همم ریخت. شدید. اینجا گذاشتمش شاید شما را هم!

آمریكا دروغ می گوید و «چرا» جمهوری اسلامی هم؟!‏

sadraamani — Mon, 14 Apr 2008 17:53:18 GMT

امروز وقتی یادداشت جدیدی كه آقای زائری در وبلاگ اش گذاشته بود را خواندم تعجب كردم. خیلی هم تعجب كردم. اصلا بهت زده شدم. نه چون این یادداشت هم مثل بقیه ی مواضع و اعتقادات ایشان رنگ و بویی از صداقت دارد و از آن جور حرف هاست كه كسی جرات گفتن شان را ندارد و به قول ترسوها! حركت روی خط قرمز است و یا اگر هم كسی پیدا شود كه از اینجور حرفها بزند مجبور می شود دو روز بعدترش معذرت خواهی و غلط كردم و سوءتعبیر شده و به خدا منظورم چیز دیگری بوده و هزار و یك ترفند برای فرار از حرفی كه گفته است را در پی بگیرد.

من تعجب كردم و بهت زده شدم و شاید بیش تر از آن ترسیدم! از این اتفاق فاجعه باری كه آقای زائری درباره اش صحبت كرده است. متاسفانه همان است كه فكر می كنید. دروغ. نه دروغی كه مردم كوچه و بازار به هم میگویند و خیلی اوقات طعنه به شوخی و خنده می زند و اسمش هم می شود خالی بندی. سخن از دروغ ها و لاپوشانی هایی است كه مسئولین به مردم میگویند.

«همه مردم در کوچه و بازار و اس ام اس موبایل و توی مترو و تاکسی از افتضاح فلان فرمانده نیروی انتظامی حرف می زنند و ... و آن وقت منابع رسمی نظام جمهوری اسلامی یک روز تکذیب می کنند و یک روز می گویند در دست بررسی است و گاهی هم اصلا به روی خودشان نمی آورند و ... انگار نه انگار که مردم همه کاره اند و به اعتبار اجازه آنان شما چند روزی مسئولیت دارید و بدتر اینکه گاهی این برخوردهای خبری چنان توهین آمیز می شود که انگار مردم ایران مشتی حیوانند و هیچ نمی فهمند و...»

وقتی بحث از گناه و معصیت می شود خیلی ها به نگاه یك عمل مثل بقیه عمل های نادرست دیگر به آن نگاه می كنند ولی در متون روایی برای چیزی چون غیبت، دین مصداق سازی می كند و می گوید همانند خوردن گوشت برادر دینی ات است و این برای آن است كه حالیمان كند كه خیلی موضوع را كوچك نینگاریم و خودمان را با انجام چیزهایی كه به خیالمان كوچك است بدبخت نكنیم!

ولی متاسفانه این چیزی كه امروز در جامعه و به خصوص در فضای رسانه ای و به خصوص تر در جایی مثل رسانه ملی می بینیم چندین فرسخ با آن چیزی كه دین می گوید و ما را به رعایت آن توصیه می كند فاصله دارد.

«در آمریکا اگر یک سناتور دزدی کند اگر یک کشیش به کودکان تجاوز نماید اگر حتی رئیس جمهور با کارمند ش بخوابد و... اعتبار و مشروعیت کل نظام شان را برای نجات یک سناتور هزینه نمی کنند واز جیب آبرو و حیثیت کیان آمریکا به ماله کشی و رفع و رجوع خطای او نمی پردازند اما در ایران اگر یک عضو شورای نگهبان یا یک نماینده مجلس خبرگان یا حتی یک فرمانده جزء نیروی انتظامی خطایی کند همه حیثیت کشور و اعتبار نظام و آبروی رهبر وبدتر و بالاتر از همه اعتقادات دینی مردم برای نجات احتمالی سردار فلان و حجت الاسلام بهمان هزینه می شود!»

تازه با همین دروغ گفتن ها و به بهانه آبروی نظام! – تنها توهم نه چیز دیگر! – و حقایق را به مردم نگفتن باعث این می شویم كه كارهای درست دیگرانی كه زحمت می كشند دیده نشود و اتفاقات بزرگی مثل دستیابی به انرژی هسته ای یا ساختن داروی فلان بیماری و یا مقام فلان در منطقه در رشته بیوتكنولوژی و یك عالمه كار دیگر را كسی باورشان نكند! فقط با همین دروغ!

با دروغ های ریز و درشت اطمینان و اعتماد مردم را از خودمان برمی گردانیم كه حتی كارهایی كه غرب و خود آمریكا معترف به آن می شوند را مردم خودمان به مسخره می گیرند.

آن می شود كه وقتی در اتوبوس هستی تنها فحش و فضیحت است كه به بالا و پایین مملكت گفته می شود و در تاكسی هم تا راننده پیچ رادیو را روشن نكرده و چیزی نشنیده شروع می كند به دری وری گفتن و ... !

به قول یكی از نویسندگان معروف هر وقت حرف از غرب و آمریكا می شود همه موضع می گیرند كه نباید با استكبار جهانی ارتباط داشت و اصلا ما را چه به این یانكی های بی سرو پا و ... ولی بیاییم خیلی چیزهای خوب و درستی كه آنجا هست و در این مملكت گل و بلبل پیدا نمی شود را بگیریم و استفاده كنیم!

خلاصه این قصه سر دراز دارد. به قول آقای زائری وقتی مسئولان حواسشان به جای دیگری پرت می شود این می شود كه نخ از دست شان در می رود و ...

پی نوشت:

1- این اولین مطلب من در سال جدید است. به خاطر دیر به روز كردن و این جور تند شروع كردن معذرت خواهی میكنم. ببخشید. راستی سال نوتان مبارك!

2- باید متوجه شده باشید كه متن سبز رنگ را از یادداشت وبلاگ «نمایندگی مجاز» آقای زائری برداشته ام. آن جاهایی كه احساس كردم حرف مرا می زند را از ایشان وام گرفتم! آقای زائری از شما هم معذرت خواهی می كنم اگر احيانا چیزی را اشتباهی فهمیدم و به شما نسبت داده ام!

3- حالا كه باب معذرت خواهی باز است بگذارید از دوستانی كه سال قبل بهشان قول كارهایی را دادم و فراموش كردم انجامشان بدهم هم معذرت خواهی كنم. بالاخص آقای داداشی عزیز.

4- این حرف هایی كه بالا نوشتم خیلی ناقص است و ممكن است سوءتعبیرهایی را ایجاد كند. از این بابت هم عذر می خواهم. شرمنده!

آفای فلانی من شما را خيلی دوست دارم!

sadraamani — Sat, 08 Mar 2008 13:24:18 GMT

ارادت ها و میل ها و محبت ها همه اجزای عشق اند. تا اندك است نامش ارادت است، چون بیشتر شد نامش میل گشت و چون بسیارتر شد نامش محبت شد و چون محبت به افراط شد نامش عشق گشت و چون عشق نیز به كمال رسید نامش جذبه شد، آنچنان كه آب اندك است قطره اش می گویند و چون بسیار شد و روان گشت نامش جوی شد و چون جوی نیز عظیم شد فرات اش می خوانند و چون بسیارتر شد جیحون می گویند و چون بی حد و نهایت گشت نامش دریا می شود الا فی الحقیقه همان آب است.

رباب نامه ـ بهاءالدین سلطان ولد

پی نوشت:

این چندخط بالا حكایت رابطه من است با ... بماند!

آن كس كه منظور من است خودش می داند.

وضعيت قرمز! آدم‌های خوب دارند تمام می‌شوند

sadraamani — Sun, 13 Jan 2008 22:03:18 GMT

بزرگ بود. خيلی‌خيلی بزرگ بود.

امير عشق هميشه امير

sadraamani — Fri, 28 Dec 2007 21:52:18 GMT

صــــدای كیست چنین دلــــپـــذیر مــی آید

كـــدام چشمه به این گـــرمسیر مــــی آید

صدای كیست كه اینگونه روشن و گیراست

كـه بود و كیست كـه از این مسیر مــی آید

چـه گـــــفته است مگـــر جبرییل با احـــمد

صــــدای كـــاتب و كــــلـــك دبیر مــــی آید

خبـــــر به روشنی روز در فضــــا پیـــــچــید

خبـــــر دهید: كســـی دستگــیـــر می آید

كسی بزرگتر از آسمان و هر چه در اوست

بـه دستگـــیـــری طفــــل صغیــر مـــی آید

علی بـه جــــــای محمد، بـه انتخـــاب خدا

خبـــــر دهید: بشــیـــری نــذیـــر مـــی آید

كسی‌ به‌سختی سوهان به‌سختی صخره

كسی به نـــرمی مــــوج حـــریـــر مـی آید

كسیكه مثل كسی نیست مثل‌او تنهاست

كســـی شبیـه خودش بی نظیر مـــی آید

خبر دهید: كه دریا به‌چشمه خواهیدریخت

خبر دهید: بـــه بـــــاران، غـــدیر مــــی آید

كسی دوبــــاره بـه پــــای یتیم مـی سوزد

كسی دوبــــاره ســــراغ فقیـــــر مـــی آید

كسی حماسه‌تر از این حماسه‌های سبك

كسی كه مرگ به چشمش حقیر مـی آید

غدیــــر آمد و من خـــواب دیــده‌ام در شب

كسی ســــراغ من گوشه ‌گیـــر مـــی آید

كسی به‌كلبه‌ی شاعر، بــه‌كلبه‌ی درویش

بـه دیـــده بوسی عیـــد غدیـــر مــــی آید

علی همیشه بزرگ است در تمــام فصول

امیــــر عشق همیشــه امیــــر مــــی آید

بــه سربلـــندی او هــــر كه معترف نشود

به هر كـــجـــا كـــه رود سر به زیر می آید

شبیه آیـــه‌ی قـــــرآن نمـــــی تـــوان آورد

كجـــا شبیه بـه ایـــن مرد گــیــر می آید؟

مگـــــر ندیــــده ای آن اتفـــــاق روشن را

بـه این محــلـــه خبرهـــا چه دیر مـی آید

بیا كه منكــــر مولـــا اگـــــر چه آزاد است

بـه عرصه گــــاه قیـــامت اسیـر مـــی آید

بیـــا كه منـكـر مولـا اگــــر چه پخته، ولی

هنوز از دهن اش بــــوی شیر مــــــی آید

علی همیشه بزرگ است در تمـام فصول

امیـــــر عشــق همیشه امیــــر مـــی آید

عيدتان مبارك